Saturday, August 12, 2006


Σηκώνομαι από το κρεββάτι ελαφρώς ιδρωμένη μ' ένα φρικτό αίσθημα δυσφορίας. Οσμίζομαι την ατμόσφαιρα. Σα να φυσάει. Εύχομαι να έχω καταλάβει λάθος. Ιδρώνω κι άλλο. Κολλάω και μυρίζω άσχημα.
Όχι, it isn't the heat outside. It's my inside that 's on fire. Κοιτάω δεξιά, αριστερά.
Τίποτα. Κανείς.
Μόνο η Merlot είναι ξύπνια και με περιμένει με το λουρί στο στόμα. Μόνο αυτή έχει καταλάβει.
'What the fuck is wrong with me? Είμαι στα Χανιά. Δίπλα στον άνθρωπο που αγαπώ and yet I am suffocating. Ντρέπομαι. Τα έχω όλα και φέρομαι σα να μην έχω τίποτα. What the fuck is wrong with me?'
Nothing is wrong with me... except that I am a frigging Mary Poppins. Whenever the wind changes, I simply must go. Μέσα μου φυσάει βαρδάρης.
Το ξέρω: there is no keeping me in one place. My breath gallops, my heart pumps louder, my fingers go parkinson-crazy, my feet are ballet-dancing on their own. That's it. I am officially out of control. Πετάω στο σάκο τα πράγματα μου όπως- όπως. Μπλούζες, παντελόνια, παρεό, καφτάνια, βρακιά, παπούτσια: όλα ένα. Είμαι έτοιμη. Έτοιμη να προδώσω για να μείνω ζωντανή. Ανοίγω την πόρτα. Ντρέπομαι που φεύγω πάλι σαν κυνηγημένη.

"sorry .. i never meant to hurt you.. see, i love you in my own twisted way..
I know you've trusted your soul upon my hands and I put it where the dogs can pee on it and people's feet smash it ..but i can't hold it anymore
i am so sorry
I must let go. i must leave .
please don't hate me"

So, here I am. On the fucking road yet again.

(photo by Helmut Newton)